Achter de mainstage lonkte mijn ogen naar een container vol mooie kleurrijke werken. In de containter troffen wij een schilder aan die grote personen in de muziekwereld vertolkte op het doek. Muse deed zich voor als symmetrische fel gekleurde strepen. En Iggy Pop vormde een geel gewaad die vanuit de aarde bellen de wereld in bracht. Indrukwekkend als je een personage inclusief de muziek kan proeven en weergeven op doek.

Drie kwartier nadat Pim was gaan slapen bel ik hem wakker. Het is 's ochtends vroeg en we waren toch echt van plan om het pakketje persoonlijk en met nadruk op tijd af te leveren. Als het dan uiteindelijk na 1,5 uur reizen op de plek van bestemming is, volgt er een vreugdekreet. En nu chillen en afwachten op reactie. En die kwam vrijdag, nadat ik allang geen telefoontje meer verwachtte. Vijf polsbandjes van Lowlands gespaard, maar één met een roze pop erop, zat er nog niet bij. Pinkpop, toch wel de boer onder de rockfestivals was dus geheel nieuw voor ons beide. Zo ook de omgeving waar wij 's ochtends in wakker werden. Groen en heuvelachtig, alsof het even tijdelijk voor dit festival was aangelegd. Vergezeld met meneer pissebed en meneer Sieb de spin, was het goed vertoeven op camping B. Maar op het festivalterrein was het nog beter vertoeven. De eerste dag werd al een feest met rockchick,hunk,van Juliet and the Licks. Marilyn Manson sloot de dag perfect af.

Het doek viel en zo ook de regen. De wolkbreuk zette sfeer. Koud hoefde je het overigens toch niet te krijgen. Een stevige pit was het beste medicijn! Niet zo provocerend als anders maar de muziekperformers waren er niet minder, misschien wel beter op. Ja en toen, waar stond die tent ook alweer. Nu moeten we toegeven dat op de heenweg ons bloed niet helemaal vrij was van alcohol. Maar goed na een half uur rondlopen was het toch spannend of de bestemming nog bereikt werd. Vlaggetjes? Hadden de buren vlaggetjes?

Wij werden vriendelijk ontvangen en na een glaasje drinken werden we rondgeleid langs de podia, privé-ruimtes en ten slotte de 3fmtoren. Sander pikt een biertje van The Kooks. Ach, want alcohol op jonge leeftijd brengt ernstige schade toe. Toen werd het tijd dat we zelf wat rond gingen snuffelen. Backstage zag ik voor me als een enorme overdekte ruimte met fluweelbedekte kamers, bubbelbaden…dream on… Een twintigtal schuurtjes en een restaurant droeg de naam backstage. Zo was vrijwel iedereen van die dag te vinden. Na drie keer aan tafel opscheppen, deden de Magic Numbers hun postuur eer aan. 30 Seconds To Mars viel met hun zwarte gedaante niet op bij het donkere tapijt. Wolfmother daar kon je letterlijk en figuurlijk niet omheen.

Zondag gunde onze benen niet veel rust. Lopend richting het festivalterrein luisterden we het optreden van Wolfmother, gevolgd door Nichtwatch men. En Muse. Een vleugel en Muse naast de gitaar een supercombinatie! En had je nog geen epilepsie, dan werd hij hier ter plekke wel gecreëerd door een lichtenspel van hemelse sferen.
Maandag 13.00 uur bij de cola fles en hier kregen wij de geliefde roze bandjes. Het gaf ons de toegang tot de plek van het podiumzweet…de camera's en niet te vergeten de lekkere spareribs van de Jack Daniels barbecue. Er werd een fotocamera in mijn handen gedrukt met de opdracht; maak een verslag.

De dag verstreek en zo ook de zon die al minimaal aanwezig was. Het was een gure dag en was dat even mooi dat men in het restaurant backstage een verwarming had. Smashing Pumpkins weer terug en bijna geheel in oude vorm. Billy stond als een god zijn filosofieën de wereld in te zingen. Het sloot een fantastisch weekend af! Veel schokkende verhalen kunnen wij jullie niet nalaten. Wel dat het een superweekend was! Met blauwe plekken, zwaar hoofd en vermoeide benen maar met een enorm leuke herinnering wil ik zeggen; Toazted en Jack Daniels Bedankt!
Joyce Moes